van Rabindranath Tagore

Shireen Strooker

Shireen Strooker verliet in 1970 het gevestigde toneel om samen met een aantal geestverwanten het Werkteater op te richten. Daar ontwikkelde zij een zeer persoonlijke kijk op wat het theater is en op welke uiteenlopende wijze het kan functioneren. Zo moet het overal kunnen. In Carré, maar evengoed in een zaaltje van een Wijkgebouw. In het dagverblijf van een inrichting of een gevangenis, maar ook in een tent. Voor kinderen of voor bejaarden.

In 1987 richtte zij de Stichting Strooker op en werkte zij in dienst van diverse gezelschappen, of producenten. Zij maakte een aantal bijzondere voorstellingen, die allemaal kenmerkend zijn voor haar speciale stijl. Spelplezier staat altijd voorop. Beelden en situaties dienen voor iedereen direct herkenbaar en dus invoelbaar te zijn. De vorm is daarbij zoveel mogelijk een eenheid met de inhoud. Het verhaal wordt verteld in voor de toeschouwer herkenbare woorden en situaties. Humor en ontroe­ring wisselen elkaar op soms zeer onverwachte wijze af.

Zij paste haar werkwijze toe op bestaande stukken, maar maakte ook bewerkingen van romans of verhalen. Ook maakte zij geheel nieuwe stukken vanuit de beproefde Werkteater methode. Een vast thema en spelers die zelf materiaal aandragen.

Bij het Werkteater onstond ook de methode van onderzoek door de spelers zelf, waarvan de resultaten in de verdere ontwikkeling verwerkt werden of als uitgangspunt dienen. De acteur auteur.

De laatste keer dat zij zelf speelde was met Marja Kok en Helmert Woudenberg in De moeder van Nicoline van Voskuil. Samen met Frank Groothof maakte zij: De soldaat (van Strawinsky), midzomernachtdroom (met het Brabants orkest), Pinokkio en Gilgamesh, Vincent en Theo (van Gogh).

Hier volgt een selectie uit haar werk van de afgelopen jaren:

BIJ HET NATIONALE TONEEL
ALKESTIS VAN EURIPIDES
MET JAQUELINE BLOM EN GIJS SCHOLTEN VAN ASSCHAT
SHIRLEY VALENTIJN MET ANNE WIL BLANKERS
(ZIJ MAAKTE IN 1997 EEN TELEVISIEVERSIE. DIE DOOR DE NCRV WERD UITGEZONDEN)
TUSSEN ONS VAN ALAN AYCKBOURNE MET o.a. PETER TUINMAN EN WIL VAN KRALINGEN
DE MEIDEN VAN JEAN GENET MET ANNE WIL BLANKERS EN HELEN KAMPERVEEN

BIJ STICHTING STROOKER
DE BITTERE TRANEN VAN PETRA VAN KANT VAN FASSBINDER MET LIENEKE LE ROUX EN DEVIKA STROOKER
BOUVARD EN PÉCUCHET NAAR DE ROMAN VAN GUSTAVE FLAUBERT
NOOIT ZAL HET PARADIJS AANBREKEN, TOCH MOET IK LEVEN
NAAR TWEE VERHALEN VAN MAARTEN BIESHEUVEL.

BIJ JOOP VAN DEN ENDE O.A: HOOGTIJD MET MARY DRESSELHUIS EN JOHN KRAAYKAMP
IN OPDRACHT VAN HET INDONESIE FESTIVAL THE RITUAL SHOW MET 8 NEDERLANDSE SPELERS EN 10 INDONESISCHE. OOK 3 MAAL IN INDONESISIË OPGEVOERD.
IN OPDRACHT VAN COSMIC EEN EIGEN STUK HALLO MET GOD.
YERMA VAN LORCA IN HET FRIES
EN IN 2006 PETIT CRIMES MET ANGELA SCHIJF EN DAAN SCHUURMANS

In 1969 trad Rob Scholten als dramaturg in dienst bij de Haagse Comedie, die hij na twee jaar verruilde voor de Nieuwe Komedie, eveneens in Den Haag. Van 1974-1981 was hij dramaturg bij Toneelgroep Centrum in Amsterdam, daarna o.a. bij theatergroep Splien (Zoetermeer),

De Voorziening (Groningen), opnieuw de Haagse Comedie en Het Nationale Toneel (Den Haag). Van 1997 tot 2004 was hij dramaturg van het Amsterdamse Cosmic Theater.

Onder de naam Dramadesk heeft hij tegenwoordig een dramaturgisch adviesbureau.

Daarnaast was hij, na docentschappen aan de Gerrit Rietveld Academie en De Trap, van 1990 tot 2005 als docent verbonden aan de Amsterdamse Theaterschool.

Hij heeft een tiental theaterteksten op zijn naam staan: hij schreef o.a. samen met Franz Marijnen het script voor de monsterproductie Jules Verne (Groningen, 1984). In het voorjaar van 2005 werd zijn eenakter Chardonnay in de vorm van een reading gepresenteerd in de Haagse Kunstkring.

Mala Kishoendajal

Publiciste/romancier/theatermaker Mala Kishoendajal begon ooit als journaliste bij technisch-wetenschappelijke bladen voor academici. Na een carrièretocht van redactie-assistente naar hoofdredacteur schudde ze de techniek van zich af en ging verder als freelance publiciste multi-culturele aangelegenheden. Als hobby pakte ze toneelspelen op. Later zou dit zich ontwikkelen tot een serieuzere aangelegenheid. Ze maakte zelf theatervoorstellingen en solovoorstellingen als storyteller vanuit theaterkring De Olifant. Acteren deed ze gepassioneerd (vanuit de instelling, als je iets oppakt moet je het goed doen) maar schoorvoetend, want haar hart lag en ligt bij het (scenario)schrijven en produceren.

In 2001 kwam haar debuutroman Dame Blanche uit, gevolgd door Het Boegbeeld in 2002.

Ondertussen begon ze moderne bewerkingen van verschillende Indiase korte verhalen te maken, waaronder die van Tagore. In 1999 kwam het eerste Tagore evenement. Elk jaar opnieuw speelde ze onder verschillende regie en concept het door haar tot een monoloog gesmede korte verhaal Het Skelet. Net zo lang tot ze zich rijp genoeg vond om een regisseur van kaliber te benaderen. Het werd Shireen Strooker.

Andere scenario’s over en van Tagore zitten in de pen dan wel onder het toetsenbord, evenals haar derde werk dat in manuscriptvorm klaar is en de lezerswereld in moet gaan onder de titel: ’s-Gravenstaanse vertellingen.