Gedicht uit Gitanjali

Dat kind dat je met kostbare sieraden Hebt geboeid en aangekleed als een Preutse prinses Dat kind vindt het niet leuk meer om te spelen Gevangen is ze in die schitterende jurk Bang dat er een scheurtje in komt Er een vlekje op komt Zit ze stil, doodstil Zeg me wat voor zin heeft het een Kind zo uit te dossen Dat het niet meer zichzelf kan zijn Zichzelf, zichzelf, zichzelf

Zie je niet dat ze vrij wil leven Zo vrij, zo vrij, zo vrij als een vlinder Zij wil leven in de zon, geboeid worden door weer en wind En het golvenspel van water Hoor je mij? Dat kind dat je met kostbare sieraden hebt geboeid hoort nooit meer een Lied. Een simpel lied dat zingt in duizend stemmen, in de regen, in de zon, in de wind. Hoor jij mij? Hoort zij mij? Dat kind, dat simpele kind ergens in jou

Gedicht uit Tagore's Nobelprijs winnende bundel Gitanjali (Een offer van Liederen, formeel vertaald als Wij-zangen)
Gemoderniseerde bewerking door Mala Kishoendajal